Dergi Ara >>
Yıl:2017; Cilt: 54; Sayı: 4>> Özet
TAM METİN
Nöropsikiyatri Arşivi; 2017;54(4):322-327
Erişkinlerde Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu ve Sigara Bağımlılığının Klinik Özellikler Açısından İlişkisinin Araştırılması
B Bilgi, UM Aksoy, ÖŞ Onu , AF Maner
Ağrı Doğu Beyazıt Devlet Hastanesi, Ağrı
Amaç: Bu çalışmanın amacı DEHB ile sigara kullanımı arasındaki karşılıklı ve karmaşık ilişkinin daha iyi anlaşılması için DEHB tanısı alan bireylerin sigara kullanım profilleri ile sigara bağımlılığı bulunan bireylerin DEHB belirtilerinin sağlıklı kontroller ile karşılaştırılmasıdır. Yöntem: Araştırmaya, DEHB polikliniğinde takip edilen 40 erişkin DEHB hastası, sigara bırakma polikliniğine başvuran, ek psikiyatrik hastalığı olmayan, sigara bağımlığı bulunan 40 katılımcı ve 40 sağlıklı kontrol çalışmaya alınmıştır. Katılımcılara Sosyodemografik Veri Formu, Wender-Utah Derecelendirme Ölçeği (WUDÖ), Erişkin DEB/DEHB Tanı ve Değerlendirme Envanteri, Fagerstrom Nikotin Bağımlılık Testi (FNBT) uygulanması planlanmıştır Bulgular: Grupların yaş ortalaması DEHB: 28,68±7,22, sigara bağımlılığı: 34,17±8,60, kontrol grubu: 33,70±7,45 idi. Kadın ve erkek yüzdeleri DEHB grubunda sırasıyla %27,5; %72,5, sigara bağımlılığı grubunda sırasıyla %50; %50, kontrol grubunda ise %47,5; %52,5 idi. Dikkat eksikliği puanı DEHB, sigara bağımlılığı ve kontrol gruplarında sırasıyla 21,18±5,05, 7,23±3,96, 4,75±2,65ti (p=0,001). Hiperaktivite puanı sı- rasıyla 17,73±5,84, 6,43±4,2, 3,58±2,27’ti (p=0,001). Dikkat eksiliği ile ilişkili özellikler puanı sırasıyla 56,53±12,96, 24,30±13,93, 13,13±6,11 idi (p=0,001). WUDÖ puanları sırasıyla 61,88±12,69, 23,03±16,07, 11,90±8,15 idi (p=0,001). FNBT puanları ise DEHB ve sigara bağımlılığı gruplarında sırasıyla 5,83±2,11, 6,20±2,74 idi (p=0,495). Sonuç: Sigara bağımlılığı ve DEHB semptomlarının birlikteliğinin klinik açı- dan değerlendirmelerde önemli olduğunu düşünüyoruz. DEHB ve sigara bağımlılığında dopaminerjik sistemdeki düzensizlikler ve tedavide kullanı- lan ilaçların aynı sistem üzerine etkili olması her iki bozukluk için benzer etyolojiyi düşündürmektedir. Erişkin dönemde de devam ettiği bilinen DEHB ve sigara bağımlılığı ilişkisinin ileride bu konuda yapılan araştırmalarla daha iyi anlaşılacağını umuyoruz
Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder and Nicotine Dependence in Adults
Introduction: The aim of this study is to assess clinical characteristics and smoking profiles of individuals diagnosed with attention-deficit/ hyperactivity disorder (ADHD) and compare their nicotine dependence status with healthy controls for better understanding the mutual and complex relationship between ADHD and smoking. Methods: We included the following participants in the study: 40 adults with the diagnosis of ADHD, 40 participants who visited the smoking cessation polyclinic without any psychiatric disorders, and 40 healthy controls. A sociodemographic data form, Wender Utah Rating Scale (WURS), Adult ADD/ADHD Diagnosis and Evaluation Inventory, and Fagerstrom Nicotine Dependence Test (FNDT) were administered to the participants. Results: Mean age of the ADHD, nicotine dependence, and control groups was 28.68±7.22, 34.17±8.60, 33.70±7.45 years, respectively. Percentages of females and males were 27.5% and 72.5% in the ADHD group, 50% and 50% in the nicotine dependence group, 47.5% and 52.5% in the control group. The attention-deficit scores in the ADHD, nicotine dependence, and control groups were 21.18±5.05, 7.23±3.96, 4.75±2.65, respectively (p=0.001), whereas the hyperactivity scores were.73±5.84, 6.43±4.2, and 3.58±2.27, respectively (p=0.001). The related features scores were 56.53±12.96, 24.30±13.93, and 13.13±6.11, respectively (p=0.001), whereas the WURS scores were 61.88±12.69, 23.03±16.07, 11.90±8.15, respectively (p=0.001). FNDT scores in ADHD and nicotine dependence groups were 5.83±2.11 and 6.20±2.74, respectively (p=0.495). Conclusion: Considering the argument of ADHD being an independent risk factor for nicotine dependence, we think the co-occurrence of the smoking addiction and ADHD symptoms in the context of dopamine dysregulation is important in the clinical setting. Treatment modalities and of preventive strategies should be considered while keeping this in mind.